Newsletter

• NR
  1
  2012

• 
  Faktury elektroniczne - o czym warto pamiętać?
  Już od roku podatnicy mogą wystawiać faktury w formie elektronicznej. Z naszych obserwacji wynika, że niewielu podatników korzysta z tego udogodnienia pomimo iż procedura  przesyłania „e-faktur” nie jest nadmiernie skomplikowana i nie wymaga już bezpiecznego podpisu elektronicznego.Od 1 stycznia 2011 r. na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów o fakturach elektronicznych, podatnik ma prawo wystawić fakturę w formie elektronicznej, która to faktura jest fakturą równorzędną z fakturą papierową. Wprowadzenie takiego rozwiązania ma na celu przede wszystkim  obniżenie kosztów i zwiększenie efektywności podatników. Aby móc skorzystać z tego rozwiązania, należy pamiętać o kilku zasadach, których przestrzeganie determinuje możliwość jego wykorzystania.Podstawowym warunkiem jest uprzednie uzyskanie akceptacji kontrahenta na otrzymywanie takiego rodzaju faktur. Przez akceptację ustawodawca rozumie jednoznaczne, niebudzące wątpliwości wyrażenie woli otrzymywania faktur elektronicznych. Akceptacja może być wyrażona w formie pisemnej lub elektronicznej (np. e-mail). Bezwzględnie należy również pamiętać, że faktura wystawiona w formie elektronicznej winna zapewniać autentyczność jej pochodzenia oraz integralność jej treści. Generalnie, co do zasady, sprowadza się to do tego, iż e-faktury winny być wystawione w formie nieedytowalnej (np. .pdf). E-faktura może być przez podatnika przesyłana w formie elektronicznej (np. e-mail) lub udostępniana (np. poprzez dostęp do serwera sprzedawcy). Odbiorca faktury powinien ją przechowywać w formie elektronicznej. W tym celu przesłane lub uzyskane poprzez dostęp do serwerów sprzedawcy faktury należy przechowywać zapisane na komputerze odbiorcy lub nośnikach elektronicznych. Zapisane faktury powinny być skatalogowane według okresów ich otrzymania. Warte podkreślenia jest również to, iż  e-fakturę można skorygować fakturą papierową i odwrotnie- faktura papierowa może zostać skorygowana e-fakturą. ...
  czytaj więcej
• 
  Koniec obowiązywania ustawy antykryzysowej
  31 grudnia 2011 przestała obowiązywać ustawa antykryzysowa wprowadzona na okres spowolnienia gospodarczego. Na podstawie tej ustawy pracodawcy mogli zatrudniać pracowników na podstawie umów na czas określony nie dłużej niż przez 24 miesiące. Ilość tych umów była nieograniczona. Do końca 2011 roku obowiązywał również przedłużony okres rozliczeniowy czasu pracy lub indywidualny rozkład czasu pracy podwładnego.Od 01 stycznia 2012 ponownie będzie obowiązywał art. 251 kodeksu pracy, zgodnie z którym trzecia umowa na czas określony zawarta z tym samym pracownikiem jest równoznaczna z zawarciem umowy na czas nieokreślony.Wyjątkiem od tej zasady będzie sytuacja, w której umowa terminowa trwająca do 1 stycznia 2012 r. została zawarta jeszcze przed wejściem w życie ustawy antykryzysowej (czyli przed 22 sierpnia 2009r.), wcześniej była poprzedzona pierwszą umową na czas określony, a między rozwiązaniem poprzedniej i zawarciem kolejnej umowy nie upłynął miesiąc. W takim przypadku umowa trwająca 1 stycznia 2012 r. będzie drugą umową w rozumieniu art. 251 kodeksu pracy.Od 1 stycznia 2012 r. pracodawcy znowu będą mogli zatrudniać pracowników na czas określony dłuższy niż 24 miesiące. Aby następna umowa zawierana z tym samym pracownikiem nie była traktowana jako kolejna wchodząca do limitu (w rozumieniu art. 251 kodeksu pracy, pomiędzy jej podpisaniem, a rozwiązaniem poprzedniej musi upłynąć co najmniej miesiąc .Umowy o pracę na czas określony zawarte po 21 sierpnia 2009 r. na okres dłuższy niż do 31 grudnia 2011 r. należy uznać za pierwsze umowy wchodzące do limitu umów terminowych określonego w art. 251 Kodeksu pracy.Przykład 1W dniu 1 sierpnia 2008 r. została zawarta z pracownikiem umowa o pracę na czas określony - do 31 lipca 2009 r. Przed jej rozwiązaniem, w dniu 15 lipca 2009 r., podpisano aneks do umowy zmieniający termin jej trwania na 31 maja 2012 r.Aneks zmieniający na późniejszy termin rozwiązania umowy traktuje się jak zawarcie, od dnia następującego po jej rozwiązaniu, kolejnej umowy o pracę na czas określony. Zatem aktualnie strony łączy już druga umowa terminowa. Następna umowa o pracę zawarta bezpośrednio lub w okresie nieprzekraczającym co najmniej 31 dni po obecnej, zawarta na czas określony, przekształci się w umowę na czas nieokreślony.W myśl art. 251 § 3 kodeksu pracy, reguła wynikająca z art. 251 § 1 kodeksu pracy nie dotyczy umów o pracę na czas określony zawartych w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy.Przykład 2 W okresie obowiązywania przepisów ustawy antykryzysowej zawarto z pracownikiem kilka umów na czas określony. Ostatnia zakończyła się z dniem 31 grudnia 2011 r. W bieżącym roku pracodawca nadal chce zatrudnić podstawie umowy o pracę tego samego rodzaju. Czy przedstawionej sytuacji należy zastosować przerwę co najmniej 31 dni aby zawrzeć następną umowę?Nie należy stosować przerwy. Przepisu art. 251§ 1 kodeksu pracy nie stosuje się do umowy o pracę na czas określony, zawartej w okresie obowiązywania rozwiązań przyjętych w ustawie antykryzysowej.Przykład 3Pracodawca zawarł z pracownikiem umowę o pracę na czas określony od 1 września 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. Kolejną umowę zawarł również na czas określony od 1 stycznia 2012 r. do 31 maja 2013 r.Pierwsza z umów na czas określony rozwiązała się z końcem ubiegłego roku, zatem art. 251  kodeksu pracy jej nie dotyczy. Dopiero umowa zawarta w styczniu 2012 wchodzi do limitu liczbowego umów na czas określony.opracowała: Halina Jaroń, Payroll Partner...
  czytaj więcej
• 
  Wycena należności na dzień bilansowy
  Stosownie do art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości, na dzień bilansowy należności wycenia się w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Kwotę wymaganej zapłaty należności wyznacza nominalna kwota należności. Mogą ją powiększać kary umowne, zasądzone koszty sądowe oraz należne za zwłokę w zapłacie odsetki umowne lub ustawowe, których zapłaty według stanu na dzień bilansowy oczekuje jednostka. Oznacza to, że w bilansie wykazuje się należności w ich wartości nominalnej z uwzględnieniem odsetek za zwłokę - oczywiście pod warunkiem, że jednostka nie rezygnuje z ubiegania się o te odsetki. W przypadku gdy wierzyciel nie zamierza naliczać odsetek zwłoki od swoich należności z uzasadnionych przyczyn, należność od dłużnika wykazuje w bilansie w jej wartości nominalnej. Należy pamiętać, że zgodnie ze wspomnianym art. 28 ust. 1 pkt 7 ustawy o rachunkowości, należności wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady ostrożności. Ostrożność w wycenie należności polega zaś na uwzględnieniu stopnia prawdopodobieństwa ich zapłaty. Jeśli zapłata nie jest prawdopodobna, należy zaktualizować wartość należności poprzez dokonanie odpisu aktualizującego. Przepisy art. 35b ust. 1 ustawy o rachunkowości stanowią, iż wartość należności aktualizuje się uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty poprzez dokonanie odpisu aktualizującego - w odniesieniu do: 1) należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości - do wysokości należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, zgłoszonej likwidatorowi lub sędziemu komisarzowi w postępowaniu upadłościowym, 2) należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego - w pełnej wysokości należności, 3) należności kwestionowanych przez dłużników oraz tych, z których zapłatą dłużnik zalega a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w umownej kwocie nie jest prawdopodobna - do wysokości niepokrytej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, 4) należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności w stosunku do których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego - w wysokości tych kwot, do czasu ich otrzymania lub odpisania, 5) należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu prawdopodobieństwa nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub strukturą odbiorców - w wysokości wiarygodnie oszacowanej kwoty odpisu, w tym także ogólnego, na nieściągalne należności.Stosownie do art. 35b ust. 2 ustawy o rachunkowości, odpisy aktualizujące wartość należności zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych lub do kosztów finansowych - w zależności od rodzaju należności, której dotyczy odpis. W tym miejscu należy mieć na uwadze fakt, że wykazywane w aktywach bilansu należności prezentowane są według wartości księgowej (wynikającej z salda Wn kont zespołu 2) pomniejszonej o wartość dokonanych od tych należności odpisów aktualizujących, ujętych po stronie Ma konta 28 "Odpisy aktualizujące wartość należności" (konto to jest kontem korygującym do kont poszczególnych rozrachunków). Obowiązek tego zmniejszenia wynika z art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy o rachunkowości. W związku z powyższym, należności objęte 100% odpisem aktualizującym nie są wykazane w aktywach bilansu - ich wartość bilansowa wynosi bowiem zero....
  czytaj więcej